Krótka historia cywilizacji śmierci w osłonie „wartości humanistycznych”
Eutanazja nieletnich należy do najbardziej kontrowersyjnych zagadnień współczesnego europejskiego prawa, medycyny i etyki. Dotyczy fundamentalnego pytania o granice autonomii człowieka, odpowiedzialności lekarza, praw rodzicielskich oraz obowiązku państwa w zakresie ochrony życia.
Punktem zwrotnym w historii europejskich regulacji był rok 2002. Wówczas Holandia jako pierwsze państwo na świecie wprowadziła ustawowe uregulowanie eutanazji i wspomaganego samobójstwa, dopuszczając w określonych okolicznościach możliwość skorzystania z tych procedur również przez osoby niepełnoletnie, począwszy od 12. roku życia.
Dwanaście lat później, w 2014 roku, Belgia rozszerzyła swoje przepisy na dzieci, nie ustanawiając minimalnej granicy wieku. W praktyce oznaczało to powstanie dwóch europejskich systemów prawnych, w których osoba niepełnoletnia może wystąpić o przeprowadzenie eutanazji, choć pod bardzo rygorystycznymi warunkami.
Kolejnym etapem były holenderskie regulacje dotyczące dzieci w wieku od 1 roku życia do 12 lat, które weszły w życie 1 lutego 2024 roku. W tym przypadku nie chodzi już jednak o klasyczną eutanazję na żądanie pacjenta, lecz o odrębną procedurę zakończenia życia ciężko chorego dziecka, które nie jest zdolne do samodzielnego i świadomego wyrażenia takiej prośby.
W 2026 roku poinformowano o pierwszym przypadku zastosowania tej procedury.
Ważne jest zatem rozróżnienie trzech odmiennych sytuacji:
• eutanazji na wyraźne żądanie nieletniego pacjenta;
• zakończenia życia dziecka, które nie jest zdolne do wyrażenia świadomej woli;
• rezygnacji z uporczywego leczenia, którego celem nie jest już wyleczenie, lecz jedynie podtrzymywanie funkcji życiowych.
Nie są to pojęcia równoważne. Mają odmienne podstawy prawne, kryteria medyczne i konsekwencje etyczne.
2. Holandia – rok 2002 i początek legalizacji eutanazji nieletnich
Holandia była pierwszym państwem, które zdecydowało się na ustawowe uregulowanie eutanazji.
Ustawa o zakończeniu życia na żądanie i wspomaganym samobójstwie została przyjęta w 2001 roku, a weszła w życie 1 kwietnia 2002 roku.
Jej pełna nazwa brzmi: Termination of Life on Request and Assisted Suicide (Review Procedures) Act.
Ustawa ustanowiła wyjątek od odpowiedzialności karnej lekarza, który przeprowadza eutanazję lub pomaga w samobójstwie, pod warunkiem spełnienia określonych kryteriów należytej staranności i zgłoszenia przypadku do odpowiedniej komisji kontrolnej.
Najważniejszym elementem holenderskiego rozwiązania było objęcie regulacją również niektórych osób niepełnoletnich.
Dzieci w wieku 12–15 lat
Mogą samodzielnie wystąpić do lekarza z prośbą o eutanazję. Wymagana jest jednak zgoda rodziców lub opiekunów prawnych.
Młodzież w wieku 16–17 lat
Może wystąpić z prośbą bez konieczności uzyskania zgody rodziców. Rodzice lub opiekunowie muszą jednak uczestniczyć w procesie podejmowania decyzji.
Dzieci poniżej 12. roku życia
Nie mogą wystąpić o eutanazję na podstawie tej ustawy. To rozróżnienie ma zasadnicze znaczenie: w Holandii nie istnieje ogólne prawo rodziców do zamówienia eutanazji dziecka. W przypadku klasycznej eutanazji nieletniego konieczne jest osobiste żądanie pacjenta.
Warunki przeprowadzenia eutanazji
Holenderskie prawo wymaga spełnienia sześciu kryteriów:
1. Lekarz musi mieć pewność, że żądanie pacjenta jest dobrowolne i przemyślane.
2. Cierpienie musi być nie do zniesienia i nie może istnieć perspektywa jego poprawy.
3. Pacjent musi zostać poinformowany o swoim stanie zdrowia i rokowaniach.
4. Lekarz oraz pacjent muszą dojść do wniosku, że nie istnieje rozsądna alternatywa.
5. Musi zostać przeprowadzona konsultacja z niezależnym lekarzem.
6. Eutanazja musi zostać wykonana z zachowaniem wymaganej staranności medycznej.
W przypadku nieletnich szczególną uwagę zwraca się na zdolność pacjenta do zrozumienia sytuacji, charakteru choroby i konsekwencji własnej decyzji.
Źródło: holenderskie komisje kontrolne RTE oraz oficjalny portal rządowy:
https://www.government.nl/themes/family-health-and-care/euthanasia/is-euthanasia-allowed
3. Holenderskie statystyki – ile nieletnich skorzystało z eutanazji?
W debacie publicznej często pojawiają się informacje o dużej liczbie przypadków eutanazji w Holandii. Należy jednak oddzielić ogólną liczbę eutanazji od liczby przypadków dotyczących osób niepełnoletnich.
Według danych holenderskich Regionalnych Komisji Kontroli Eutanazji:
• w latach 2002–2018 odnotowano 14 zgłoszeń dotyczących osób w wieku 12–17 lat;
• w latach 2015–2024 odnotowano kolejnych 16 zgłoszeń dotyczących nieletnich;
• w 2024 roku zgłoszono jeden przypadek eutanazji nieletniego.
W latach 2015–2024 wśród 16 zgłoszeń:
• 14 dotyczyło cierpienia wynikającego z choroby fizycznej;
• 2 dotyczyły cierpienia wynikającego z choroby psychicznej.
Dwa przypadki związane z cierpieniem psychicznym dotyczyły zgłoszeń z 2023 roku, które komisje oceniły w 2024 roku jako spełniające kryteria należytej staranności. W 2024 roku nie odnotowano nowego przypadku eutanazji nieletniego z powodu choroby psychicznej. Są to dane o zgłoszeniach, a nie liczba wszystkich wniosków czy zapytań o eutanazję. Nie należy również sumować okresów 2002–2018 i 2015–2024, ponieważ częściowo się pokrywają.
Źródła:
• https://www.euthanasiecommissie.nl/uitspraken-en-uitleg/leeftijd/l-minderjarigen
• https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-32647-111.html
4. Belgia – rozszerzenie prawa na dzieci w 2014 roku
Drugim państwem europejskim, które dopuściło eutanazję nieletnich, została Belgia. Pierwsza belgijska ustawa o eutanazji została uchwalona 28 maja 2002 roku. Początkowo obejmowała osoby pełnoletnie oraz usamodzielnionych prawnie małoletnich. W 2013 roku rozpoczęto prace nad rozszerzeniem przepisów na dzieci. 12 grudnia 2013 roku projekt uzyskał akceptację belgijskiego Senatu. 13 lutego 2014 roku Izba Reprezentantów przyjęła ustawę rozszerzającą możliwość przeprowadzania eutanazji na nieletnich. 28 lutego 2014 roku ustawa została promulgowana, a 12 marca opublikowano ją w belgijskim dzienniku urzędowym. Belgia stała się pierwszym państwem na świecie, które dopuściło eutanazję dzieci bez określenia minimalnego wieku.
Belgijskie prawo jest w kilku punktach bardziej restrykcyjne niż holenderskie.
Dziecko musi:
• cierpieć na ciężką i nieuleczalną chorobę;
• znajdować się w sytuacji medycznie beznadziejnej;
• doświadczać trwałego i nieznośnego cierpienia fizycznego;
• znajdować się w stanie, w którym śmierć jest spodziewana w niedalekiej przyszłości;
• być zdolne do rozeznania swojej sytuacji i zrozumienia konsekwencji decyzji;
• samodzielnie i dobrowolnie wystąpić z żądaniem eutanazji.
Ponadto:
• wymagana jest pisemna zgoda rodziców lub opiekunów prawnych;
• zdolność dziecka do rozeznania musi zostać potwierdzona przez psychiatrę lub psychologa dziecięcego;
• lekarz musi skonsultować się z niezależnym specjalistą.
Istotne ograniczenie: belgijskie przepisy dotyczące nieletnich obejmują cierpienie fizyczne. Samo cierpienie psychiczne, depresja czy zaburzenia psychiczne nie stanowią podstawy do zastosowania tej procedury wobec dziecka.
Rozszerzenie prawa wywołało poważną debatę społeczną. Zwolennicy projektu argumentowali, że również dziecko może doświadczać nieznośnego, nieodwracalnego cierpienia i powinno mieć możliwość wyrażenia świadomego żądania. Przeciwnicy zwracali uwagę na niedojrzałość emocjonalną dzieci, trudności w ocenie zdolności do podejmowania decyzji oraz niebezpieczeństwo przesunięcia granic ochrony życia. W dyskusji uczestniczyli parlamentarzyści, lekarze, organizacje społeczne i przedstawiciele środowisk religijnych.
Źródła:
• https://www.dekamer.be/flwb/html/53/F/53K3245.html
• https://www.loc.gov/item/global-legal-monitor/2014-03-11/belgium-removal-age-restriction-for-euthanasia/
5. Belgia – rzeczywista liczba przypadków eutanazji dzieci
Warto odróżnić możliwość prawną od praktycznego stosowania ustawy. Według opracowania Parlamentu Europejskiego z 11 września 2025 roku od czasu rozszerzenia przepisów na nieletnich do 2024 roku odnotowano sześć przypadków eutanazji dzieci w Belgii. Jeden z nich dotyczył 2024 roku. Oznacza to, że mimo braku ustawowej dolnej granicy wieku procedura była stosowana wyjątkowo rzadko. Dane te pochodzą z belgijskiego systemu raportowania i zestawienia przedstawionego przez Parlament Europejski.
Źródło:
https://www.europarl.europa.eu/thinktank/en/document/EPRS_BRI(2025)775914
6. Holandia – procedura dotycząca dzieci od 1. do 12. roku życia
Najważniejsza zmiana w holenderskim systemie prawnym ostatnich lat nastąpiła 1 lutego 2024 roku.
Tego dnia weszły w życie przepisy rozszerzające zakres działania specjalnej komisji kontrolnej na przypadki zakończenia życia ciężko chorych dzieci w wieku od 1 do 12 lat. Nie jest to jednak rozszerzenie klasycznej eutanazji na żądanie. Chodzi o odrębną procedurę dotyczącą dzieci, które nie są zdolne do samodzielnego i świadomego wystąpienia z prośbą o eutanazję.
Według holenderskiego rządu procedura dotyczy bardzo wąskiej grupy dzieci, które:
• są nieuleczalnie chore;
• doświadczają nieznośnego cierpienia;
• nie mają perspektyw poprawy;
• nie mogą uzyskać skutecznej ulgi poprzez dostępne leczenie;
• nie mają rozsądnej alternatywy terapeutycznej, również w ramach opieki paliatywnej.
Decyzja jest podejmowana przez lekarza w porozumieniu z rodzicami, a jeśli jest to możliwe, również z dzieckiem. Przypadek podlega ocenie specjalnej komisji złożonej z lekarzy, prawnika i etyka. Komisja przekazuje swoją ocenę prokuraturze, która samodzielnie rozstrzyga, czy istnieją podstawy do ścigania lekarza. To rozwiązanie budzi szczególne zainteresowanie, ponieważ dotyczy dzieci, które nie mogą samodzielnie wyrazić zgody na zakończenie życia.
W ścisłym znaczeniu prawnym nie jest to eutanazja na żądanie pacjenta, ponieważ dziecko nie składa takiego żądania. Holenderskie władze określają tę procedurę jako termination of life for terminally ill children aged 1 to 12, czyli zakończenie życia nieuleczalnie chorych dzieci w wieku od 1 do 12 lat. W debacie publicznej bywa ona jednak określana mianem eutanazji dziecięcej.
Źródła:
• https://www.government.nl/themes/family-health-and-care/euthanasia/termination-of-life-for-terminally-ill-children-aged-1-to-12
• https://www.officielebekendmakingen.nl/stcrt-2024-99.html
7. Pierwszy potwierdzony przypadek zastosowania procedury 1–12 lat
We wrześniu 2026 roku europejskie media poinformowały o pierwszym przypadku zastosowania holenderskiej procedury dotyczącej dzieci w wieku od 1 do 12 lat. Według oficjalnych informacji opublikowanych przez holenderskie władze oraz relacji Euronews chodziło o dziecko w wieku około jednego roku.
Dziecko:
• urodziło się przedwcześnie;
• przeszło sepsę;
• miało rozległe uszkodzenia mózgu;
• cierpiało na ciężką postać mózgowego porażenia dziecięcego;
• miało ciężką epilepsję;
• doświadczało poważnych problemów z oddychaniem i odkrztuszaniem wydzieliny;
• nie wykazywało poprawy rozwoju.
Rodzice zwrócili się do lekarza z prośbą o zakończenie życia dziecka, kiedy stało się jasne, że nie ma perspektyw poprawy. Warto precyzyjnie wyjaśnić chronologię: pierwsze zgłoszenie wpłynęło do komisji pod koniec 2025 roku. Komisja rozpatrywała sprawę w 2026 roku, a informacje o niej zostały szerzej opublikowane we wrześniu 2026 roku. Komisja oceniła postępowanie lekarza jako zgodne z wymaganiami należytej staranności. Holenderska prokuratura zdecydowała o niepodejmowaniu ścigania. Nie był to przypadek eutanazji na żądanie dziecka, lecz zastosowanie odrębnej procedury dotyczącej zakończenia życia dziecka niezdolnego do wyrażenia takiego żądania.
źródła:
• https://www.euronews.com/2026/09/29/terminally-ill-child-euthanised-in-the-netherlands-was-one-year-old-government-say
• https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-32647-113.html
8. Noworodki – protokół z Groningen
Osobnym zagadnieniem jest zakończenie życia noworodków z najcięższymi schorzeniami. W Holandii od 2005 roku znany jest tzw. protokół z Groningen, związany z działalnością lekarzy Uniwersyteckiego Centrum Medycznego w Groningen. Protokół dotyczy sytuacji, w których dziecko rodzi się z wyjątkowo ciężkimi, nieodwracalnymi uszkodzeniami lub chorobami, powodującymi cierpienie, którego nie można skutecznie złagodzić. Nie chodzi o klasyczną eutanazję na żądanie, ponieważ noworodek nie jest zdolny do wyrażenia woli.
Holenderskie zasady wymagają między innymi:
• nieznośnego cierpienia bez perspektywy poprawy;
• pewności co do diagnozy i rokowania;
• przekonania lekarza i rodziców, że nie istnieje rozsądna alternatywa;
• świadomej zgody rodziców;
• pełnego poinformowania rodziców o diagnozie i rokowaniu;
• pisemnej opinii co najmniej jednego niezależnego lekarza;
• przeprowadzenia procedury z należytą starannością.
Przypadki są zgłaszane specjalnej komisji oceniającej.
Protokół z Groningen wywołał międzynarodową debatę na temat tego, czy rodzice i lekarze mogą wspólnie podejmować decyzję o zakończeniu życia dziecka, które nie ma możliwości wyrażenia własnej woli. Z jednej strony podnoszony jest argument zapobiegania skrajnemu cierpieniu. Z drugiej strony pojawiają się pytania o granice decyzyjności rodziców, rolę lekarza i ochronę osób najbardziej bezbronnych. Należy przy tym odróżnić zakończenie życia noworodka od zaprzestania terapii podtrzymującej życie, gdy leczenie jest bezcelowe. Nie są to te same działania.
Źródło:
https://www.government.nl/themes/family-health-and-care/euthanasia/late-term-abortion-and-termination-of-life-newborn-infants
9. Pozostałe państwa europejskie – czy eutanazja dzieci jest legalna?
Na 31 października 2026 roku europejskie systemy prawne pozostają zróżnicowane.
Hiszpania
Hiszpania zalegalizowała eutanazję ustawą organiczną 3/2021.
Prawo dotyczy osób pełnoletnich. Nie ustanawia możliwości przeprowadzenia eutanazji na żądanie osób poniżej 18. roku życia.
Luksemburg
Luksemburg dopuścił eutanazję i wspomagane samobójstwo w 2009 roku.
Przepisy dotyczą osób pełnoletnich i nie ustanawiają prawa do eutanazji dzieci.
Niemcy
Niemcy nie mają systemu legalnej eutanazji czynnej na wzór Holandii czy Belgii.
Niemiecki Federalny Trybunał Konstytucyjny w 2020 roku orzekł o istnieniu prawa do samostanowienia w kwestii własnej śmierci, ale nie oznacza to legalizacji eutanazji wykonywanej przez lekarza na żądanie pacjenta.
Austria
Austria dopuszcza określone formy wspomaganego samobójstwa dla osób spełniających ustawowe kryteria, ale nie dla nieletnich.
Polska
W Polsce eutanazja jest nielegalna.
Artykuł 150 Kodeksu karnego przewiduje odpowiedzialność za zabójstwo na żądanie człowieka i pod wpływem współczucia dla niego. Pomoc w samobójstwie jest regulowana przez artykuł 151 Kodeksu karnego. Nie istnieje polski przepis dopuszczający eutanazję dzieci ani dorosłych.
Zestawienie
Państwo Eutanazja nieletnich
Holandia Tak, od 12 lat, pod warunkami
Belgia Tak, bez określonego minimalnego wieku, pod warunkami
Hiszpania Nie, procedura od 18 lat
Luksemburg Nie, procedura dla dorosłych
Austria Nie
Niemcy Brak legalnej eutanazji czynnej
Polska Nielegalna
W przypadku Holandii osobno należy uwzględnić procedury zakończenia życia dzieci poniżej 12. roku życia i noworodków.
10. Stan prawny w Unii Europejskiej
Unia Europejska nie wprowadziła dyrektywy ani rozporządzenia nakazującego państwom członkowskim legalizację eutanazji. Parlament Europejski w opracowaniu z 11 września 2025 roku wskazał, że państwa członkowskie samodzielnie regulują tę kwestię, a Unia Europejska nie posiada kompetencji do ustanowienia jednolitego systemu eutanazji. W 2025 roku cztery państwa UE posiadały przepisy dopuszczające eutanazję wykonywaną przez lekarza:
• Holandia;
• Belgia;
• Hiszpania;
• Luksemburg.
Nie oznacza to jednak, że we wszystkich czterech państwach dopuszczono eutanazję nieletnich. W praktyce możliwość wystąpienia o eutanazję przez osoby niepełnoletnie przewidziano w dwóch systemach: belgijskim i holenderskim.
Źródło:
https://www.europarl.europa.eu/thinktank/en/document/EPRS_BRI(2025)775914
11. Najważniejsze kontrowersje prawne i etyczne
Rozwój europejskiego ustawodawstwa wywołuje szereg pytań, które nie mają wyłącznie charakteru medycznego.
Holenderskie i belgijskie przepisy zakładają, że w określonych okolicznościach nieletni może posiadać zdolność do zrozumienia swojej sytuacji i podjęcia świadomej decyzji. Przeciwnicy takiego rozwiązania zwracają uwagę na rozwój emocjonalny, podatność na presję i ograniczoną zdolność przewidywania długoterminowych konsekwencji. Zwolennicy podkreślają natomiast, że wiek nie zawsze przesądza o zdolności rozumienia cierpienia i sytuacji medycznej. W Holandii rodzice muszą wyrazić zgodę w przypadku dzieci w wieku 12–15 lat. W Belgii ich pisemna zgoda jest wymagana w przypadku każdego nieletniego objętego ustawą. Inaczej wygląda procedura dotycząca dzieci w wieku 1–12 lat w Holandii. Dziecko nie występuje tam samodzielnie z żądaniem eutanazji. Decyzja lekarza jest podejmowana w porozumieniu z rodzicami. Powstaje zatem istotne pytanie o granice odpowiedzialności rodzicielskiej i zakres medycznej autonomii lekarza. Jednym z podstawowych wymogów obu systemów jest brak rozsądnej alternatywy pozwalającej na złagodzenie cierpienia. W przypadku dzieci w wieku 1–12 lat holenderskie przepisy wymagają uwzględnienia możliwości opieki paliatywnej. Krytycy systemu zwracają uwagę, że prawo do zakończenia życia nie może zastępować prawa do odpowiedniego leczenia, rehabilitacji, wsparcia psychologicznego i opieki paliatywnej. W debacie europejskiej pojawia się pytanie, czy wprowadzanie wyjątków prawnych prowadzi w przyszłości do rozszerzania grup osób objętych regulacją. Jest to przedmiot sporu. Sam fakt istnienia kolejnych zmian ustawowych nie dowodzi automatycznie, że takie rozszerzanie jest nieuniknione. Dlatego należy analizować rzeczywiste zmiany ustaw, kryteria medyczne, statystyki i orzecznictwo, zamiast opierać się wyłącznie na przewidywaniach.
12. Chronologia najważniejszych wydarzeń 2002–2026:
2002 Wejście w życie holenderskiej ustawy o eutanazji i wspomaganym samobójstwie.
2002 Wejście w życie belgijskiej ustawy o eutanazji dorosłych i usamodzielnionych prawnie nieletnich.
2005 Rozwój i publikacja protokołu z Groningen dotyczącego noworodków.
2009 Luksemburg legalizuje eutanazję dorosłych.
2013 Belgijski Senat przyjmuje projekt rozszerzenia eutanazji na nieletnich.
2014 Belgijska Izba Reprezentantów przyjmuje ustawę rozszerzającą eutanazję na dzieci.
2021 Hiszpania przyjmuje ustawę legalizującą eutanazję dorosłych.
2023 Holenderski rząd podejmuje działania legislacyjne dotyczące dzieci w wieku 1–12 lat.
2024 Wchodzi w życie holenderska procedura oceny zakończenia życia dzieci w wieku 1–12 lat.
2025 Parlament Europejski publikuje analizę ustawodawstwa dotyczącego eutanazji w UE.2025
2026 Komisja ocenia pierwszy zgłoszony przypadek.
29 września 2026 Euronews publikuje szczegóły dotyczące około rocznego dziecka, którego dotyczyła procedura.
13. Wnioski – Europa na kursie ku zagładzie
Historia europejskiej eutanazji nieletnich od 2002 roku pokazuje stopniowe powstawanie odmiennych modeli prawnych, spójnych w ustanowieniu możliwości bezkarnego zabijania ludzi przez służbę zdrowia.
Holandia rozpoczęła proces ustawowego dopuszczenia eutanazji osób niepełnoletnich, określając dolną granicę wieku na 12 lat. Belgia w 2014 roku poszła inną drogą, nie określając minimalnego wieku, ale uzależniając procedurę od zdolności dziecka do rozeznania, ciężkości choroby, nieodwracalności cierpienia i zgody rodziców.
Największą zmianą ostatnich lat jest holenderska procedura dotycząca dzieci w wieku 1–12 lat. W tym przypadku decyzja nie opiera się na samodzielnym żądaniu dziecka, lecz na ocenie lekarza, konsultacji z rodzicami i kontroli specjalnej komisji.
Pierwszy przypadek zastosowania tej procedury, ujawniony w 2026 roku, sprawił, że dyskusja przestała dotyczyć wyłącznie teoretycznych możliwości prawnych. Stała się również debatą o konkretnym sposobie stosowania przepisów wobec dziecka niezdolnego do samodzielnego wyrażenia woli. Jednocześnie nie można mówić o jednolitej europejskiej polityce eutanazji. Większość państw nie dopuszcza eutanazji nieletnich, a Unia Europejska nie ustanowiła wspólnego prawa w tej dziedzinie.
Najważniejsze pytanie, które pozostaje otwarte, dotyczy granic odpowiedzialności państwa i medycyny: jak pogodzić ochronę życia, prawo do leczenia, przeciwdziałanie nieznośnemu cierpieniu oraz autonomię człowieka, szczególnie wtedy, gdy chodzi o dziecko, które nie zawsze jest w stanie samo wyrazić swoją wolę?
Jest to problem, którego nie da się rozstrzygnąć wyłącznie za pomocą przepisów. Kwestie religijne nie są tutaj istotne, kiedy osoby decyzyjne podejmują skuteczne kroki w kierunku eliminacji ludzi. Prawo do eutanazji, o ile nic się nie zmieni, będzie stale modyfikowane i rozszerzane zmieniając tym samym mentalność człowieka, oderwanego od chrześcijańskich wartości.
________________________________________
Bibliografia i źródła
Dokumenty urzędowe i akty prawne:
1. Parlament Europejski, Euthanasia legislation in the EU, 11 września 2025:
https://www.europarl.europa.eu/thinktank/en/document/EPRS_BRI(2025)775914
2. Rząd Holandii, Is euthanasia allowed?:
https://www.government.nl/themes/family-health-and-care/euthanasia/is-euthanasia-allowed
3. Rząd Holandii, Termination of life for terminally ill children aged 1 to 12:
https://www.government.nl/themes/family-health-and-care/euthanasia/termination-of-life-for-terminally-ill-children-aged-1-to-12
4. Rząd Holandii, Termination of life newborn infants:
https://www.government.nl/themes/family-health-and-care/euthanasia/late-term-abortion-and-termination-of-life-newborn-infants
5. Belgijska Izba Reprezentantów, dokument legislacyjny 53K3245:
https://www.dekamer.be/flwb/html/53/F/53K3245.html
6. Holenderskie Regionalne Komisje Kontroli Eutanazji, informacje o nieletnich:
https://www.euthanasiecommissie.nl/uitspraken-en-uitleg/leeftijd/l-minderjarigen
7. Holenderski dokument parlamentarny nr 113, 22 czerwca 2026:
https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-32647-113.html